Tek Başınayız Hayatta

Herşey boş bak, Gidiyor herkes bir bir Yalnızca ben kaldım,yalnız benle, Evlerin ışıkları söndü Sokaklardan çekildi çocuk sesleri... Kuşlar beklemeye koyuldu sabahı tünedikleri dallarda, Evet güneşin doğacağı,yeni bir güne uyanacağım aşikar, Fedakarlıklarla geçen ömrümden, Bir yalnızlık türküsü kaldı yanıma kar. Uzun bir tren yolculuğuna çıksam diyorum, Vagonlarda türlü hayatlar, Unutsam rayların tıkırtısında ruhuma saplanan o nedensiz okları, Kapılsam çılgınca akan bir nehrin sularına, Ve bıraksam o sulara acıları. Kalemimin bile dili tutuldu,artık yazamıyor muyum Kalemim ki en büyük silahım. Kelimeler dökülmez oldu mürekkebinden Oda yalnız bırakacak diye çok korkuyorum Ve ben en çok ona güvenirken... Eğer insansan bil ki sen de yalnızsın Anaymış,babaymış,eşmiş,evlatmış hepsi yalan Kendimize kendimizden başka dost yok. Geçici tüm iyi niyetler, İçimdeki kasırgayla çırpınırken bedenim, Kuru bir yaprak gibi savrulurken sağa sola, Ve örselenirken kötü sözlerle küçük yüreğim, Kim teselli oldu ki bana Ömrümü parça parça etti dost bildiklerim... Kızmasın satırlarımı okuyanlar,bu ne umutsuzluk demesinler. Son ana dek umut vardı bana göre de, Herşey bitmemiş olsaydı eğer. Şimdi zaman denen nankör ilacın ellerine bırakıyorum benliğimi, Ağlasın gözlerim susmasın gayrı, Bu saatten sonra görülmez dünyanın hayrı....