Reyhan Kokulu Periler - V I I.
İ
0
Altın Yaprak
VII.
Nebi hoca, fazla ayakta kalmaması gerektiğini bile bile, salonun köşesindeki masanın üzerinde duran Leylâ'nın resmi ile pencere arasında gidip geliyordu. Günlerdir içine çöken kasvet bulutu bir türlü dağılmak bilmiyordu. Fermani'in kibarlığı ve uysalığı içindeki sinsi endişeyi gidermeye yetmemişti. Sanki gizli bir el, sevgili kızı ile genç öğretmeni, meçhul bir yolculuğa hazırlar gibi bir his doğmuştu içine. En büyük şansızlığı da böyle bir günde Leylâ'sının telafi edilemez yokluğuydu. Büyülü perisi olsaydı, şüphesiz her şey bambaşka olacaktı.
Reyhan, hislerinde yanılmıyor, Fermani'nin kendisini sevdiğinden emindi. Yine de içindeki sinsi bir endişe, mutluluk duygusu ile yer değiştirip duruyordu.
Fermani için uzun gelen saatlere takılı kalan zaman, Nebi hoca için hızla akıverdi. Akşamın alaca karanlığı çökmeye başlarken beklenen kader misafirlerini Reyhan içeriye buyur etti. Nebi hoca misafirlerini salonda ayakta karşıladı.
- Hoş geldiniz. dedi.
- Hoş bulduk. diyen misafirlerden, Nebi hocanın elini ilk öper Fermani oldu:
- Hocam tanıştırayım: dedi. Dayım Eyüp, eşi Sevinç ve annem Fatma...
- Memnun oldum. diyen Nebi hocanın elini saygılı bir tavırla öpen dayısı ve eşi hocanın eliyle işaret ettiği mor kadife kaplı koltuklara oturdular. Çekingen tavrı ve heyecanla ayakta titreyen başı öne eğik annesini kolundan tutarak dayısının karşısına oturtan Fermani de annesin yanındaki boş koltuğa oturdu. Çekingenliği ve saygılı tavrı kişiliğinine sinmiş olan anne, ilk karşılaşmalarında Nebi hocaya elini uzatmak bir yana, başını yerden kaldırıp bakmaya dahi cesaret edemedi. Büzüştüğü koltukta heyecanla ve sessizce konuşmaları dinledi. Nebi hoca konuklarına:
- Yolculuğunuz nasıl geçti? diye sordu. Oldukça uzun bir yol...
- Rahat geldik, dedi Eyüp. Siz nasılsınız hocam?
- Teşekkür ederim, iyiyim. Gönül isterdi ki böyle bir günde eşim Leylâ hanım da aramızda bulunsaydı, kısmet işte...
- Başınız sağ olsun hocam, Allah geride kalanlara ömür versin. Hanımefendinin rahatsızlığı neydi?
- Başlangıcında teşhis edilmedi. Gerçi teşhis edilse de yapılacak fazla bir şey yokmuş. Bir nevi kan hastalığı diyeyim. Löseminin hızlı ilerleyen türündenmiş. Kısmet böyleymiş... Anadolu'da ne var, ne yok? Anadolu'nun çeşitli yerlerinde öğretmenlik yaptım. İnsanları memurlara karşı çok saygılıydı.
- Bıraktığınız gibi hocam, değişen fazla bir şey yok. İnsanlar hâlâ köyden şehirlere doğru göç ediyor işte...
Nebi hocanın sıcak yaklaşımı, konukların içindeki tedirginliği gidermişti. İçinde endişe bulutları yavaş yavaş dağılmakta olan Fermani'nin annesi, Reyhan'ın öne eğik başıyla içeri süzülüşünü nefesini tutarak izledi. Kenç kız önce babasının, ardından Fermani'nin annesinin elini öptü. Kadın elini öptürürken kızın yüzüne dökülen saçlarından gelin adayının yüzünü pek seçemedi. Eyüp ve hanımının da ellerini öperek geri çekilen genç kız; kısa bir süre sonra elinde kahve tepsisiyle salona tekrar süzüldü. İlk kahve fincanını babasına ikram ettikten sonra, Fermani'nin annesinin önünde eğilip usulca tepsiyi uzattı. Kadın aldığı kahve fincanını oğlunun oturduğu koltukla arasında duran sehpaya bırakıp başını kaldırınca, önündeki bulutu çekilmiş on dördündeki Ay gibi parlayan Reyhan'ın yüzünü görünce donup kalıverdi! Yarım asrı aşan ömründe böyle bir simayı ne görmüş ne de duymuştu.
Kadının şaşkınlığı Nebi hocanın gözünden kaçmadı. Misafirinin neden donup kaldığını anlamaya çalışırken, bakışları kenarları üç değişik renkli küçük boncuklarla işlenmiş kadının başındaki süt beyazı tülbente takılınca; bir anda aklına ''Sen meleklere benzedin Leylâ!'' dediği ömrünün unutulmaz gecesi geldi, En umulmadık zamanda gözünde buğulanan yakıcı hatırası ile başınını önüne eğerek uzun müddet gözyaşlarını tutmaya, gizlemeye çalıştı. Misafirler, Nebi hocadaki ani değişikliğe bir anlam veremediler, Bir hata mı işledik endişesiyle Fermani'nin yüzüne baktılar. Fermani'nin imdadına yetişen Reyhan oldu. Babasının yanına oturarak elini omuzuna attı ve konuklarına:
- Babamın kusuruna bakmayınız dedi. Annemin vefatından sonra çok duygusal oldu. Aklına annem geldikçe hep böyle duygulanır. Ben alıştım. Siz de zamanla alışırsınız!
Reyhanın son cümlesindeki gizli mesaj, salondaki endişeli havayı bir anda değiştirdi. Konuklarına:
- Kahvelerinizi lütfen... dedikten sonra babasına döndü: Babacığım sen de kahveni içer misin?
Reyhan'a karşı en derin minneti duyan Fermani'nin annesi oldu. Genç kızın eşsiz güzelliğine karşı gizleyemediği şaşkınlığına hayranlık duygusu da eklendi. Bir müddet sonra kendini toparlayan Nebi hoca öne eğik başını kaldırarak nemli gözleri ve titreyan sesiyle konuşmaya başladı:
- Hayat böyle işte... dedi. Çoğu kez kısa süren mutlukların ardına pusuya yatmış uzun süren mutsuzluklar gizleniyor. Kaç kişi hayal ettiği bir ömrü yaşayabiliyor ki... İnsanın hayal ettikleri ile hayatta karşılaştıkları hep bir birinden farklı oluyor. Gelecek günlerin bizim için neler hazırladığını önceden bilemiyoruz. Kim bilir, belki de bilebilseydik hayatın bir anlamı kalmazdı.
Kahve fincanlarını toplayan Reyhan, salondan çıkarken Fermani'nin gözlerine bakarak, başıyla ''Gel!'' işareti yaparak salondan çıktı. Elindeki tepsiyi mutfağın mermer tezgahına bırakarak Fermani'ye döndü:
- Annenle, dayının hanımını buraya çağırır mısın? dedi. Sen de babamın yanında kal olur mu şahım?
- Olur, çağırayım. diyen Fermani salona dönüp yerine oturduktan kısa bir süre sonra annesinin kulağına doğru eğildi:
- Anne, Sevinç hanımla mutfağa gider misiniz? dedi. Reyhan sizi mutfakta bekliyor, bir şey söyleyecek her halde.
Kadın, yerinden usulca doğrulurken Sevinç hanıma gözleriyle kapıyı işaret etti. Reyhan mutfaktaki yuvarlak yemek masasında geriye doğru çekilmiş iki sandalyeyi eliyle işaret ederek:
- Buyurun, şöyle oturun. dedi. Hoş geldiniz. Fermani'nin annesi, Sevinç hanından önce davranarak:
- Hoş bulduk kızım. diyerek sandalyesine oturdu. Sevinç hanım, Reyhan'ı süzerek yavaşça sandalyesine otururken şakınlığı hâlâ geçmemişti. Bakışları büyülenmiş gibi Reyhan'ın yüzüne sabitlenmiş, gözlerini genç kızdan ayıramıyordu. Kadınların merak ettikleri, sorup öğrenmek istedikleri ve konuşacakları çok şey vardı. Hayatta olsaydı annesi ile konuşması gereken konuları kızı ile konuşmak zorunda kalmanın sıkıntısı ile konulara nasıl gireceklerini düşünüyorlardı. Fermaninin annesi:
- Sen de şöyle otur kızım, dedi. Konuşacaklarımız olacak.
- Böyle daha iyi... dedi Reyhan. Yemek yer miydiniz. Hazırlık yapmıştım. Beyler acıkmış mıdır? diye sordu.
Yanıtı, masanın altında yaşlı kadının ayağına dokunması ile gözlerini Reyhan'dan ayırabilen Sevinç Hanım verdi:
- Bizim yemek yiyecek halimiz mi kalmış kız?... Senin güzelliğin ile doyduk vallahi... Fermanini'nin niye iki ayağımızı bir papuca soktuğunu seni görünce daha iyi anladım. Kız nutkum tutuldu vallahi. Ne diyeyim bilmem ki...
Sevinç hanımın gönlünden kopan iltifatlarını anlamamazlığa vuran Reyhan, sözü babasına getirdi:
- Babamın kusuruna bakmayınız lütfen dedi. Bazan böyle çocuk gibi mahzunlaşır.
Kadınlar mutfakta bir saate yakın bir zaman Reyhan'la konuşmalarının ardından, endişelerinden arınmış olarak gönül rahatlığı ile salona döndüler. Beyler de kendi aralarında son zamanlarda artan öğrenci olayları üzerinde konuşuyorlardı. Kadınlar yerine oturduktan bir müddet sonra Reyhan, yemeğe kalmak istemeyen misafirlerine yaş pasta ikram etti. Çaylar içilirken kardeşi ile göz göze gelen Eyüp, kadının başıyla ''Evet!'' işareti vermesi ile Nebi hocaya döndü:
- Hocam, geliş sebebimizi açıklamanın zamanı geldi. Affınıza sığınarak ve haddimiz olmayarak kızınız Reyhan'ı oğlumuz Fermani'ye Allah'ın emri ile istemeye gelen Tanrı misafirleriyiz. Birkaç güne kadar düşünerek bize bir cevap vermeniz mümkün olur mu diyecektik?
Nebi hoca, her ne kadar günlerce önce söyleyeceklerini tasarlamış olsa da; özenle seçilmiş sözcüklerle sorulan soruya yine de gönlü sızlayarak yanıt verdi. Kızı istemeye gelenler hüzünlü babanın dudaklarından dökülen sözcükleri pür dikkat dinlediler:
- Tanrı misafirlerinin başımın üzerinde yeri vardır. dedi. İnsanoğlu kısmeti ve alnına yazılan bahtı ile doğarmış. Hayırlısı ne ise öyle olsun. Biz birkaç gün düşünüp bir karara varıdığımızda, durumu sizlere iletiriz. Reyhan hayatta tutunduğum son daldır. Karar vermenin benim için ne kadar güç olduğunu bir bilseniz... Nebi hocanın sözleri ile duygulanan Eyüp:
- Hocam Allah'ın izni ile bundan sonra tutunacağınız bir değil iki dalınız olacak. Cevabınız hepimiz için hayırlı olur inşallah.
Reyhan'ı istemeye gelenler gönüllerine düşen umut kıvılcımıyla; hüzünlü baba ve hayran kaldıkları genç kızı ile vedalaşarak evden ayrıldılar.
Fermani ve ailesini bahçe kapısından uğurlayan Reyhan salona döndüğünde babasını koltuğunda başını öne eğmiş ve düşünceli olarak buldu. Bir kabahat işlemiş gibi başını omuzuna yaslayıp dakikalarca sessiz kaldıktan sonra:
- Baba! diyerek sessizliği bozdu. Her şey olup bitmiş değil. Gönlünden geçmiyorsa hâlâ '' Hayır!'' diyebilirsin dedi. Sen nasıl istersen öyle olur, bunu biliyorsun. Nebi hoca sevgisinden asla kuşku duymadığı kızına:
- Düşündüğüm tek şey senin mutluluğundur meleğim. İkimiz de artık geriye dönemeyeceğimizi biliyoruz. Senin gönlünden geçenleri hissediyorum. Onun için: ''Evet!'' diyeceğiz. Bunu ikimiz de biliyoruz. İnşallah ki sonrası hepimiz için hayırlı olsun.
- İnşallah babacığım! diyen kızının temenni cümlesinden sonra düşündüklerinde yanılmadığını gören Nebi hoca:
- Hanımlarla neler konuştun? diyerek konuyu değiştirdi.
- En çok annem ve senin hakkında konuştuk. Annemin böyle bir günde aramızda olamayışına onlar da çok üzüldü.
- Fermani'nin annesini nasıl buldun?
- Sevgi dolu. Çok iyi bir kadın. Sevdim.
- Hayırlısı olsun! diyelim. Ben birazdan yatıp dinleneyim. Sen de istersen televizyonu açarsın. Babasının yerinden doğrulmadan önce:
- Senin söylemek isteyip de söyleyemediğim bir şey varsa söyle meleğim? demesinden cesaret alan Reyhan:
- Baba, pazartesi günü telefonumuzu bağlatır mısın? diye gönlündeki dileğini diline taşıdı.
- Telefonu mu?... diye bir an şaşıran Nebi hoca biraz düşündükten sonra: Olur kızım, dedi. Pazartesi günü postahaneye gidip telefonu açtırayım. Artık bize lâzım olur. Yerinden doğrulurken hiçbir şeyin artık eskisi gibi olamayacağından emindi.
Bu şiiri puanla
Henüz puan verilmemiş