Son Mektup

Bir gün bir mektup alacaksın birisinden Siyah bir zarfın içinde isimsiz olarak Kankırmızı satırlar bir şeyler koparacak içinden Okumaya başlayacaksın gözlerin dolarak Merhaba güzelim diye başlamış mektuba Yazı bozuk anlıyorsun titreyerek yazmış Bakıyorsun sonraki anlamsız satıra İçin ürperiyor yazarken ağlamış Belki zor ama kabullenmelisin bunu Ayrılmamız gerek demiş mektubu yazan O oynuyor sen de sürdürmelisin oyunu Her bir sahnesi izleyiciyi ağlatan Mektubu okudukça karışıyor aklın Senin kadar ayrılığı o da istemiyor Hep tekrar ettiği söz kötü şansım Her satırın sonunda özür diliyor Lütfen ağlama diyor mektubun bir yerinde Bakıyorsun gözlerin gerçekten ıslanmış Hem gülüyorsun hem gözlerini siliyorsun elinle Bu deli aşık seni gerçekten iyi tanımış Tam neden diye isyan ederken Şu satırlar ilişiyor gözlerine Hiç neden sormamak yapmamız gereken Karşı çıkmadan boyun eğmek kadere Son satır sitemin tanrıya olsun Sakın deme suçu tanrıya atıyor Bahtsız kaderine lanetler olsun Dostumuz dönülmez yolculuğa çıkıyor.