Zaman (Pir Sultan Abdal Hicivi)

Hey ağalar Türk’e cevap bulunmaz Darılıp ağzını açtığı zaman Değme şeyle karşısında durulmaz Darılıp köpüğün saçtığı zaman Türk değil mi şu alemin eşeği Eşek değil belki itten aşağı Hararlara sığmaz olur taşağı Minnet üzerine düştüğü zaman Horoz gibi çöplüklerde eşinir Salyanacı gelmiş deyü düşünür Uyuz olmuş tilki gibi kaşınır Sakalına sirke düştüğü zaman Nice bilür öküz ile ineği Fark eylemez karpuz ile keleği Pek söylersen hiç işitmez kulağı Sırmalı çarığı taktığı zaman Hayırını ihsanını kestirir Hırsa gelse kaba yeli estirir Korkmaz Haktan pirin astırır Yalanla şahadet ettiği zaman Zebun iken gürün Türk’ün yüzünü Yüz verip de alıştırman yüzünü Evliyalar gibi söyler sözünü Bağrı yanıp zebun düştüğü zaman İnada musırdır asla yorulmaz Söze başlayınca ağzı yorulmaz Hak korkusu yoktur karşı durulmaz Öküze gaddare vurduğu zaman Benim sözüm nasihattir tutana Hem de gevher olur alıp satana Türk kısmında edep yoktur utana Yüzünün hicap perdesi kalktığı zaman Türk’ün Türk nişanı gitmez özünden Hicap perdesi de kalkmış yüzünden Alem bir yan olsa dönmez sözünden Ayağına çarık taktığı zaman Ayağına çeker........ çarığı Hiç gitmiyor ökçesinin yarığı Osmanlı dan yiyicisi sırığı Tabanı dibine değer kaçtığı zaman Gene akranını bulur görüşür Mahallinde inad ile yarışır Burçak öküz gibi gidişir Tarhana çorbasın içtiği zaman Pir Sultan Abdal’ım bu sözüm tamam Türk’ün aklından gitmez hiç güman Hak ona nasip etmez din ile iman İmansız ahrete gittiği zaman