Adsız

Gülücükler,kıkırtılar,sahteler arasında belki parmağımın kenarındaki deri misali soyulup gitsin diye uğraştığım bir beklentim var hayattan... koparırken bedenimden,düşüncemden tatlı bir acı duyduğum ama benim parçam değil artık bildiğim acısada parmağımdan çok ruhum geleceğim kaybolsada sisli bulutlar ardında gidiyorum hem de arkama bakmamacasına... düşük cümleler kurmaya başlasamda anlatabiliyorum derdimi söyleyebiliyorum çıkmazımı anlayan birini bulamasamda dinleyenim olmasada kendimden başka söylüyorum işte sonra mı sonra hiçç... artık vazgeçtim bitti bitmeli de zaten sende silinmeye mahkum bir anı olmaktansa evet bitmeli...