Şöyle Ölürcesine

Kilit vurduk kalbimize Şöyle ölürcesine sevemedik Hep kendi kendimize yaşadık İki kişilik yapamadık hayatı Sevdayı ekmek su gibi belleyemedik Almadı kafamız... Öyle ya yer yoktu zaman yoktu böyle işlere Çalışmak,kazanmak vardı hep yirmi dört dakikalık günümüzde Delikanlı gibi şöyle ölürcesine sevemedik hiç Elini sallasan ellisiydi ya Uzanıp alamadık ,cesaret bulamadık Taşın altına koyup elini Acısını yüreğimizde hissedemedik Uğruna serserilerle kavga edemedik biz Muhallebicide başbaşa bile kalamadık Hiç telaşımız olmadı bizim Telefonla konuşurken yakalanırız diye Korkmayı bile öğrenemedik... Ne yaptık ki şu kısacık ömürde Boş gezenin boş kalfası derler ya O kalıbı kendimize mi uydurmaya çalıştık yoksa Zorla cesaretsizlik elbisesinin içine mi girdik Sahi hiç yaşadık mı biz hayatı Elin sözüne,annenin dırdırına,hayatın yüzünü ekşitmesine aldırmadan Hiç yaşadık mı şöyle ayaklarımızı uzata uzata sevdayı...