شمارهٔ ۱۳۸

شاد باد آنکه ز ناشادی من یاد نکرد شد ز ناشادی من شاد و مرا شاد نکرد ناله ی من اثری در دل صیاد نکرد پر و بالم نگشود از قفس آزاد نکرد آه از آن شوخ که صد کشور آباد به جور کرد ویرانه و ویرانه ای آباد نکرد شاه بیدادگر من به گدایی هرگز وعده ی داد نفرمود که بیداد نکرد ای بسا مرغ دل و طایر جان کان صیاد در قفس کرد و یکی از قفس آزاد نکرد دید چون حسن تو و عشق من آنکو همه عمر جز ز شیرین و ز فرهاد ز کس یاد نکرد پس از آن چشم به نقش رخ شیرین نگشود بعد از آن گوش به افسانه ی فرهاد نکرد غیر تو حور لقا جز تو پریزاد رفیق مایل حور نشد میل پریزاد نکرد