Birinci Ağıt

Haykırsaydım, kim duyardı beni, melekler Katından? Ve ansızın bassaydı bile İçlerinden biri beni bağrına: Yok olurdum onun Daha güçlü varlığı karşısında. Çünkü güzel olan değil başka bir şey Korkuncun başlangıcından, ancak katlanabildiğimiz ona; Hayranız ona, kayıtsızca küçümsediğinden Bizi yok etmeyi. Her melek korkunçtur. Ve tutar kendini, yutkunurum çağrışını Karanlık ağlayışımız. Ah, kime gereksinim Duyabiliriz ki? Meleklere değil, insanlara değil; Ve farkına vardılar bile hayvanlar, kendi sezgileriyle Hiç de güvenlik içinde olmadığımızın Anlamlarla oluşturduğumuz bu dünyada. Bize kalan belki de Bir ağaç, yokuşun başındaki her gün yeniden Görebileceğimiz; belki de biz kalan, geçmişin sokakları; Ve çeke çeke uzattığımız bağlılığı bir alışkanlığın, Bize yapışıp kalmış; öylesine yapışmış ki, kopmak bilmiyor. Bir de gece, gece, evrenle dolu rüzgar Yüzümüzü kemirdiğinde-, kime kalmaz ki, o özlenen, Yumuşakça hayal kırıklığına uğratan, bir kalbi Alt etmeyi bekleyip de. Yoksa gece, sevenlere daha kolay midir? Ah, ne çare, örttüler yazgılarını birbirleriyle. Bunu bilemez misin hala? Fırlat kollarından boşluğu Karışsın soluğumuz evrene; belki de kuşlar içlerinde Hissedecekler zenginleşen havayı uçarlarken. Evet, baharların gereksinimi vardı sana. Beklemişlerdi bazı Yıldızlar senden, onları hissetmeni. Yükselmişti Bir dalga geçmişten, ya da Geçerken açık bir pencerenin önünden Verivermişti kendini sana bir keman sesi işte tüm bunlar görevindi Ama başarabildin mi? Değil miydin hala Beklentilerin dağınıklığında, müjdelerken her şey Sana bir sevgiliyi? (Nerede alıkoymak istiyorsun onu, Kapından büyük, yabancı düşünceler Girip çıkarlarken ve sende gecelerken sik sik.) Ama özlüyorsan, şarkında sevenleri anlat. Ölümsüz değildir yeterince onların bu ünlü duygusu. Onları anlat şarkında, neredeyse kıskandığın; o terkedilmişleri, Daha fazla sevebildiklerini sandığın tatmin edilmişlerden. Başla Yeniden, hiç erişilmez o övgüye Düşün: o kahramanları, yok olmayı her zaman Bir bahane sayan varolmaya ve onlarin son doğuşlarını, Ama alır sevgilileri yorgun doğa İçine yeniden, sanki bir ikinci sevgi yaratma gücü Yokmuşcasına. Düşündün mü Gaspara Stampa’yı (1) Yeterince? Öyle ki, bir genç kız da Sevgilisini yitirmiş, örnek alarak Bu seven kadını: ben de onun gibi olsaydım diyebilsin. Zamanı gelmedi mi, bu en eski acıların bize Daha faydalı olmalarının? Zamanı gelmedi mi, seven bizlerin Sevgiliden ayrılmasının ve bunu heyecandan titreyerek başarmasının: Titrek kirişi yenen bir ok gibi, fırlarken tüm hızıyla Olduğundan daha fazlasına erişmek için. Çünkü yok kalmak diye bir şey. Sesler, sesler. Dinle, kalbim, tıpkı yalnızca Ermişlerin dinlediği gibi. Öyle ki, o dev çağrı Kaldırdı onları yerden. Ama onlar O doğaüstü kişiler, sürdürürlerdi diz çökmeyi aldırmadan: İşte böylesine kulak vermişlerdi. Sanma ki, dayanabilirdin