Dördüncü Ağıt

Hey gidi çocukluk saatleri, sadece geçmiş gitmişten fazlası varken figürlerin ardında ve gelecek yokken önümüzde, Büyüyorduk elbet ve bir an önce büyük olmak için sıkıştırırdık kendimizi kimi zaman, büyümüş olmaktan başka şeyi olmayanlar hatırına biraz da. Ve kalıcı olanla eğlenirdik yine de kendi başına yürüyüşümüzde ve orada dururduk, dünya ile oyuncak arasındaki fasılada; bir yer ki, saf bir olaya vakfedilmiş en baştan. Kim gösterebilir çocuğu olduğu gibi? Kim yıldızlar arasına koyup da onu, uzaklığın ölçüsünü verir eline? Kim imal eder çocuk -ölümünü gri, kuruyan ekmekten, -ya da bırakır yuvarlak ağzı içinde, güzel bir elmanın koçanı gibi aynı? ...... Katillerin iç yüzünü görmek kolay. Ama şu var ki: ölümü, ölümün tümünü, yaşamdan önce bile nazikçe kapsamak ve öfke duymamak tarif edilemez. Çev: Süha Rami Kıratlığolu