Sekizinci Ağıt

Tüm gözleriyle görür yaratık açıklığı. Yalnız bizim gözlerimiz sanki tersine dönmüştür, yaratığın çevresine kurulmuş birer tuzak, onun açık kapısının ağzına. Dışarda olanı biz yalnızca yüzünden öğreniriz hayvanın; çünkü çocuğu daha küçükken geriye doğru çevirip, görsün diye zorlarız biçimlenmiş olanı, açıklığı değil, hayvan yüzünde o derin mi derin. Ölümden özgür. Yalnız odur gördüğümüz; özgür hayvan sonunu hep ardında bırakır, tanrı vardır önünde, giderse böyle gider ta bengiliğe dek, çeşmelerin gittiği gibi. Bizse hiçbir zaman, bir tek gün bile görmeyiz önümüzde o sonsuzcasına çiçekler açan arık uzayı. Hep dünyadır, hiçbir zaman yadsımasız hiçbir yer değildir: Bir arık, gözetlenmeyen; insanın, soluyup, sonsuzcasına bilip, göz koymadığı. Çocukken sessizce yitirir biri orda kendini, sarsılarak uyandırılır. Ya da öbürküsü ölür ve olur. Çünkü ölüme yakın, görmez olur ölümü artık insan. dışa diker gözünü, iri iri hayvan bakışıyla belki de. Ötekisi olmasa böyle görüşü kapayan, sevenler yakındır ona, şaşarlar … Sanki yanlışlıkla açılmıştır onlara ötekinin ardından … Ama hiç kimse onu aşamaz ve gene dünyadır önündeki. Yüzümüz hep yaratılışa dönük, bir onun üzerinde görürüz özgürün yansımasını, gölge düşürdüğümüz. Ya da bir hayvan, dilsiz, kaldırıp gözlerini öyle bakar içimizden. Alınyazısı denir buna: Karşıda olmak, başka hiçbir şey değil, hep, hep karşıda. … … … … … … … … … . … … … … … … … … … . … … … … … … … … … . Kim bizi tersine çevirmiş böylesine, her ne yapsak, yola çıkan birine benziyoruz? Nasıl o, son tepede, vadisini görünce sonuncu bir kez döner, duraklar,ve oyalanırsa -, biz de öyle yaşıyoruz, “hoşça kal” diyoruz hep. Türkçesi: Can Alkor