Seven Kadın Die Liebende

İşte pencerem. Az önce ne kadar da hafif uyandım. Yüzdüğümü sandım. Nerede başlıyor gece, Nerede son buluyor yaşantım? Bir kristalin derinlikleri gibi şeffaf, dilsiz, karanlık, ben’im diyebilirdim dört bir taraf, çevremi saran tüm varlık. İçime sığdırabilirim yıldızları bile; kalbim büyük görünüyor o kadar; öylesi bir keyifle benden izin istiyor tekrar galiba o sevmeye başladığım, o tutunmaya başladığım kişi için. Bakıyor bana yazgım, yabancılığıyla asla bilinmezin. Uzanan ben miyim bu sonsuzluğun altında, ki çayır gibi hoş kokulu ileri geri salınmakta, hem sesleniyor hem korkak, duyulur diye seslenişleri, bir başkasında boğulmak onun kaderi. Reiner Marie RİLKE Çeviren: Osman TUĞLU