Ölümden Sonra

Hayat sıkıntılarla düğümlenmiş koca bir cenaze alayıdır. Düşünceler engellendikçe, kabullenerek yazdık yazgımızı Boynumuzu büktükçe indirilen sopalarla göremez olduk güneşten hayatımıza yansıyan ışıları... Düğümleri çözecek sevimli bir yüzden gelecek sevimli birkaç kelimeydi yalnızca... Güneş artık yukarıda lütufta bulunmak için durmuyordu artık elleriyle tenimde gezdiriyordu hayat ışığını ve ben yeniden doğuyordum ölümümden sonraki gecede... Yavaş yavaş kara deliklerle yabancılaşan ütopik düşlerimin kapıları açılıyordu; bir evde kimsenin olmadığı malikanemde yaşam kaynağıma çay ısmarlıyordum, Kömür sobasının kızgın ateşiyle... O yüzüme bakıyordu, gülüyordu ve mutluyum diyordu; evinde bana da bir köşe bulduğun için. Kelimelerimi artık ben seçiyordum kimseye danışmadan çünkü dinliyordu, bütün masumluğuyla... Ve hayatımı bana yeniden veren ölümden sonra beni kollarında büyüten perim... Sen çok yaşa ve çok sev...