Rauf Antep

Bir yok oluşu yaşadım Umutsuzluğu tattım Koyu karanlık... Matem odasına döndü içim…

aşk bir kumsalı yakıyor sessizce kumsal halinden memnun aşkın ateşi sen olunca deniz yanımda yardım istemiyorum…

Bir başka dönüşündeyiz yine Yorgun argın seyrederken Penceresinden dünyayı Sinirli bir şoförün…

Sabahın ahmaklığı var üzerimde Dar ağacındaki; Sallanan ipi görüp Ölümü bekler gibi…

Bir gün geldiğinde artık atmayacak kalbim öyle hızlıca, Düş kurmaktan yorulup,…

Yemin etmiştim sana Bir daha elime alıp kalemi Karalamayacağım diye bir kaç satır Bunu sana senden…

Sarhoşum; Görmüş geçirmiş Bir şarabın gölgesinde, Ve ölesiye yalnızım…

Deli kız! Bilmek güzeldi de, Yaşamak mutluluktu seni. Benim olmadın,…

Gülüşünün sessizliğinde, Boğuldum Bantladım yaralarımı, İnadına tutmadı.…

Umuttu belki yalnızca Soluduğum havayı içime kadar çekmem Ve sana yakın olma hissi; Uçurumun dibinden geri döndüren beni…

Gecenin koynundan çıkan, Cansız ışık; Koyu mavi suyun üzerinde Dans ederek yıkanıyor,…

Yaramaz bir çocuktum, yaralarla beraber dizlerimde. iyileşmek nedir bilmezlerdi ellerimle soyarken…

Uzun zaman olmuştu Şu hınzır kalemimle Beyaz defter dalgasını Elime almayalı.…

Aşk salıncağının İplerine tutunup, Dalganırken saçmalarım Vazgeçtim gerçeklikten;…

Hayat sıkıntılarla düğümlenmiş koca bir cenaze alayıdır. Düşünceler engellendikçe, kabullenerek yazdık yazgımızı…