Ritimli Çoğul Anılar (a. Ş. K. Adına)

Ritimli Çoğul Anılar (A. Ş. K. Adına) / sesim kısık sıkı sıkı tut ellerimi …/ diye fısıldadı kadın, adı aşkın "ş" si olan… hemen… bekletmeden… dağlara olmalı yolum sarp, kayalık tütsüler derlemeliyim Tibetlerden ruhumda mistik ezgilerle en sevdiğin çiçekleri toplamalıyım zirvelerden önceden benim sevmediğim karanfil demiştim sana da omuz silkip; dağ çiçekleri olmalı illa (gülme ama şimdi mor menekşelerin demetlenme zamanı billa) yakalarımı kaldırdım üşüyorum galiba hızlanıp biraz daha sık adımlarla ellerim ceplerimde derin soluklarla yürüyorum yüzümde ustura ayazı karşı yamaçlara vuruyor bıçkın ışıklar sevmiyorum artık o kızıllığı gözlerinden yansıyan kestane aydınlığa dokunamadıktan sonra kaçmadım hiçbir kavgamdan göğsüme mıhlı yazgıdan başka heyhat! yenik ve yorgun yağmayım yaşamın ellerinde ılık sabahların buruşuk çarşaflarında okşar gibi seni güneşi söndüren gülüşüne gömdüğüm dudaklarımda yalın ıslık soğuğu kalın sesim kısık… kısık… kısık… (sesim giderek tükeniyor, bana da anlat neler oluyor) / bulutları getir bana kalmalı aklımda yağmurlu o mahmur gün… / diye inledi adam, adı aşkın "a" sı olan… yağmurun denizle birleşmesini seyrettiğimiz battaniye altı günlerden koşuyorum yetişmek için ardından hangi yoldansa oradan ardıma bakmadan… kahve sıcağı, krema kokusu avuçlarımda doruklara doğru yolumu kesen harami haberlere aldırmadan sihirli lambayı hangi mevsimin ufkunda bulacağımı bilmeden enseme saplı kasatura ile o vakitten beri (koşuyorum nefes nefese, çığlık çığlığa kısık sesimle) bulutlara dokunmak değil ki imkansız olan umarsız kalakalmak yağmurunda o mahmur sabahın yel vakitlerinden kopan çığlığında susturamamak seni bastırıp başını göğsüme ve beni sessizliğimle pare pare (aynı ritimde cesurca çoğalıyorum, yağmurları getir bana) / çok sevmenin sırrı bunu gizleyebilmek dokunarak haykırmak ya da sözcüklerle ağlamak…/ dedi adam adları a.ş.k. olanları bilmeden… aynı sokaktan yine geçtim geçen hafta denize açılıyor, yıllar dokunmamış kokusuna daha da ıssızlaşmış mı ne, sesin duyulmuyor belki bana öyle geldi kim bilir yabancı edayla süzdü tanımadı beni sanki rex havlamıyor kapıda o da gitti ardından kulübesi de yıkılmış fırtınadan hangimiz dayanabildik ki viran her yanımız teneke duruyor kapının iki yanında belli ki bekliyor sardunyasını hala camı kırıktı üst kattaki odanın tül perde havanın kanatlarını kokluyor adeta (bizi gözlüyor da olabilir belki, kim bilir) neden hiçbir şeyden emin olamıyorum sebebi mi kahvemdeki rom ayılmak istemediğim sabahlarda içtiğim yudum yudum kahvaltı soframızdan arta kalan çelişkisinde gözlerine asılı bir demet ışıkla buğunun kor kor kuytuların uğultusu kulağımda tavana astığım yarım dualarım bile orada hatta bademler, cevizler bile duruyor tabakta masanın orta yerinde mutfakta yumuk ellerinle çivide boyadığın pencere rengini ele veriyor sevdamızın sessizce taş duvarlar gizler mi sesimizi diye sorma bir daha (çok sevmenin sırrı bu, canım benim hatırlasana) / kalkmalısın artık canım bırak kalsın tebessümün dudağında kim bilir hangi düşten kalma… / dedi kadın adları a.ş.k. olanları bilerek… şimdi… ben yine uyandıracağım aynı sabahı her şafağa nefesini dinlediğim gecelerin korkuları saracak bir daha aynı gün doğumlarına uyanan hiçbir söz olmayacak eskisi kadar derin kollarımda uyurken veda sözünü duyamamış olduktan sonra (hangi takvimin sancısı olacağı ne fark eder, de ki 13-Şubat) ve bundan sonra… hiçbir şey değişmemişçesine beyaz yastığa dağılan kadife saçlarını okşayacağım pembeliği solmuş yanaklarına değecek dudaklarım hatta kızarmış ekmek kokusunu duyacağım yok yere çaydanlığın neşesine karışacak uykunun huzuru çekip içime odaya sinen aşkın kokusunu günaydın birtanem diye sesleneceğim biliyorum, boş duvarlara çarpıp dönecek sesim her şafakta yeniden yeniden seni yaşatacağım (bana her seslenişinde aynı notaları nereden buluyorsun diye artık sormuyorum)