بخش ۷۹ - شهاب الدین سهروردی

ابوحفص عمر نام دارند و سهرورد از توابع کلات است و تا مهنه چهار فرسخ مسافت دارد و مقبره مشایخ در آنجاست و سلسله مشایخ سهروردیه از شعب سلسله معروفی است و شیخ از مشاهیر فضلا و علما و مرید عم شیخ نجیب سهروردی است غرض شیخ را تصانیف بسیار و رسالات عالی مقدار است من جمله عوارف و رشف النصایح و اعلام التقی و اعلام الهدی و جناب شیخ مصلح الدین سعدی شیرازی اخلاص و ارادت به ایشان داشته همچنین کمال الدین اسماعیل اصفهانی مدایح وی را نگاشته مجملا شیخ از اکابر این طایفه است و نود و سه سال عمر یافته در سنه ۵۸۷ در بغداد به جنت شتافته گاهی خیال نظمی می فرموده و این ابیات منسوب بدوست ذره ای از نور روی من چوبرمنصور تافت همچو قندیلی ز دارش سرنگون آویختم رباعی بخشای بر آنکه بخت یارش نبود جز خوردن غم های تو کارش نبود در عشق تو حالتیش باشد که در آن هم با تو و هم بی تو قرارش نبود ٭٭٭ ای از غم دیدن رخت حیران من وندر طلب وصل تو سرگردان من بودن به تو مشکل است ونابودن آه سرگردان من بی سر و بی سامان من ٭٭٭ ای دوست وجود و عدمت اوست همه سرمایه شادی و غمت اوست همه تو دیده نداری که ببینی او را ورنه ز سرت تا قدمت اوست همه