Karacoğlan'a

Gurbet elde ılgıt ılgıt yel ile Destesi derilir Karac’oğlan’ın. Bazen dere, bazen ırmak, sel ile Güftesi örülür Karac’oğlan’ın. Çıkar sılasından gurbet ellere... Dolaşır, dert çeker, düşer dillere. Bir gül bahçesinde açan güllere Yüreği vurulur Karac’oğlan’ın. Yücelerden turnalara el eder Yeşil başlı sunalara “gel” eder. Aşkı onu yakıp yıkar, kül eder Fermanı verilir Karac’oğlan’ın. Bahar gelir, tabiata can gelir. Çağlar pınar ovalara kan gelir. Yüreklere; sevinç, neşe, şan gelir Gülleri dirilir Karac’oğlan’ın. Dağ başında şıvgaların kırılır Sümbüllerle yardan haber sorulur Yalan dünya hasretlerle sürülür, Dertleri dürülür Karac’oğlan’ın. Gurbet acısını içten duyarak “Bir ayrılık, bir yoksulluk...” diyerek “Bir ölüm” le gam gömleğin giyerek Divanı kurulur Karac’oğlan’ın. Kederi, sevinci, coşmalarıyla Semai, varsağı, koşmalarıyla Üç yüz yıl dillerde... mısralarıyla Sanatı görülür Karac’oğlan’ın.