Üşüyorum..

Ellerim buz gibi Senli düşlerin karında Yüreğimin damarları katı Donmuş Parmaklara ulaşmıyor kan Uzat ellerini Sensiz üşüyorum Yasakladım yazmayı kendime Anlaşılmazlığın kahrına Kelimelerin de dili donuk Sen olmadan Yazmıyor kalem ucu bozuk Yazmayınca üşüyorum Senli düşlerde ellerim buz Ruhumda yazıdaki kavakların yalnızlığı Uzanmış benliğimin a/yazı/na Yazı, yaban, kar Sevdam korunmasız yılkılık Allaha havale Kurtuluşum yok oy havar Yetiş üşüyorum Korkularıma dokunma, Korkularım gelir aklıma Dillenirim. Dilimde tenim yanar Yazamam Duymasın yar. Onsuz üşüyorum Yine kelamsız kalmışım Dilim lal / benimki Ucunda taşı olmayan mezar İsimsiz toprak yığını İçinde biri var Dirilip konuşamıyorum Bulutları rahmetsiz bu güz İbrikli bir el bekler toprağım Gelmeyince üşüyorum