شمارهٔ ۶۷
ر رودکی سمرقندی
0
Altın Yaprak
زندگانی چه کوته و چه دراز
نه به آخر بمرد باید باز
هم به چنبر گذار خواهد بود
این رسن را اگرچه هست دراز
خواهی اندر عنا و شدت زی
خواهی اندر امان به نعمت و ناز
خواهی اندک تر از جهان بپذیر
خواهی از ری بگیر تا به طراز
این همه باد و بود تو خواب است
خواب را حکم نی مگر به مجاز
این همه روز مرگ یکسانند
نشناسی ز یک دگرشان باز
ناز اگر خوب را سزاست به شرط
نسزد جز تو را کرشمه و ناز
Bu şiiri puanla
Henüz puan verilmemiş