شمارهٔ ۹ - در مدح طاهر علی مشکان

گرفت مشرق و مغرب سوار آتش و آب ربود حرص امارت قرار آتش و آب همی شکنجد باد و همی شکافد خاک به جنبش اندر دود و بخار آتش و آب به خشگ و تر به جهان دربگشت ناظر عقل نیافت اصلی جز مستعار آتش و آب به کارزار منه پیش این دو سلطان پی که کارزار کند کارزار آتش و آب به زینهار مبر پیش این دو سلطان تن که موم و ملح شود زینهار آتش و آب نهاد گویی چون مهر در کنار نگین سپهر ملک زمین در کنار آب و آتش مگر گریز گه تنگشان شناسد باز بدان نگردد گردشکار آتش وآب مگر که شاهی جمشیدشان شناسد مور بدان کند حذر از رهگذار آتش و آب بلند گشت بره بانک نام و آتش سنگ بزرگ شد به هنر کارزار آتش و آب ز بأس و رفق خداوند ماست پنداری شعار آتش و آب و دثار آتش و آب تبارک آن ملک واحدی که صاحب را به بأس و رفق کند جفت و یار آتش وآب عماد دولت و دین طاهر علی که دلش یسار دارد بیش از یسار آتش و آب بهار فضل و بزرگی که تن نیاراید مگر به جامه خلقش بهار آتش و آب نگار طبع کریمی که چشم نگشاید مگر به خامه لطفش نگار آتش و آب عیار ذهنش و رایش نه معتبر دارند بلی نه معتبر آید عیار آتش و آب وقار عزمش و حزمش نه محتمل باشد نعم نه محتمل آید وقار آتش و آب همی منیع تر آید ز گرد موکب او حصار منزل او از حصار آتش و آب همی شنیع تر آید ز باد هیبت او دوار دشمن او از دوار آتش و آب فرو نشاند با من ارتکاب فتنه و شور ضعیف کرد به نهی اقتدار آتش و آب به زیر عقل کی آید شمار معرفتش به زیر عقل گر آمد شمار آتش و آب چه باک دارد با عزم و حزم او عاقل که چون زبانه بود در جوار آتش و آب چه عجب آرد در ظل امن او عاقل که حرق و غرق پذیرد ز کار آتش و آب ز کین و مهوش چون خلق ساعت اندر ملک همی فزاید خویش و تبار آتش و آب بدین دو دخل مدد یافت ورنه بگسستی قضا به چرخ گران پود و تار آتش و آب همیشه تا بجهان چون درآید و برود بلند و پست بود کوه و غار آتش و آب بسود و پایه غنی باد روزگار بقات چنانکه هست غنی روزگار آتش و آب حسود او بدل و دیده سال و مه مانده چو شمع و طشتش در انتظار آتش و آب