A ***

R Rosalía de Castro
0 Altın Yaprak
Ya que me abandonaste, ¡oh tú, esperanza!, «volved a mí», les dije a mis recuerdos; mas mi voz resonó hueca y profunda en un sepulcro abierto. Cuando me veas pensativo y triste, no indagues en qué pienso; del ángel de las tumbas, tú, ángel de luz, ¿pudieras tener celos? Ella alzó entonces los rasgados ojos y preguntó con miedo: «¿Será verdad que alguna vez, bien mío, resucitan los muertos?»

Kamu malı: şairin ölümünün üzerinden 70 yıldan fazla geçti.

Metnin kaynağı: Kamu malı arşiv

Bu şiire çeviri ekle ·

Bu şiiri puanla

Henüz puan verilmemiş

Yıldıza dokunarak 1–10 arası puan ver

Yorumlar

Yorum yapmak için giriş yapmalısın.

Giriş yap

Bu şiire henüz yorum yapılmamış. İlk sen ol.

Sana daha iyi bir okuma deneyimi sunabilmek için sitemizde çerez kullanıyoruz. Kişisel verilerin KVKK ve GDPR kapsamında işlenir; hangi çerezlere izin verdiğini dilediğin zaman değiştirebilirsin.