Desolación (Castro)

R Rosalía de Castro
0 Altın Yaprak
Del luto de mi noche mi ángel funesto tejió un velo pesado, tupido y denso más que las sombras que en los hondos abismos eternas moran. Negóme desde entonces el sol su brillo, ¡ay!, negóme la luna su fulgor tímido, y la esperanza no alumbró más el yermo de mis entrañas. Por eso todo, todo... para mí ha muerto. Mudas pasan mis horas tal como espectros... Cabe mi oído sólo se agita el soplo de los olvidos.

Kamu malı: şairin ölümünün üzerinden 70 yıldan fazla geçti.

Metnin kaynağı: Kamu malı arşiv

Bu şiire çeviri ekle ·

Bu şiiri puanla

Henüz puan verilmemiş

Yıldıza dokunarak 1–10 arası puan ver

Yorumlar

Yorum yapmak için giriş yapmalısın.

Giriş yap

Bu şiire henüz yorum yapılmamış. İlk sen ol.

Sana daha iyi bir okuma deneyimi sunabilmek için sitemizde çerez kullanıyoruz. Kişisel verilerin KVKK ve GDPR kapsamında işlenir; hangi çerezlere izin verdiğini dilediğin zaman değiştirebilirsin.