Bahar

bahar eteklerinin ucuyla dokundu şöyle bir toprağa bir öpücük yetti bir mevsim yetmezmi insan sevdimi, bir öpücük; bir mevsim taze anılara... dolaştı durdu tüm evrende tüm toprakların kalbini çalarak hınzır kız bu ne kalpsizlik bu hoşbeş bir güzel... bahar dokundu elleriyle toprağa sonra ellerinden bir yaban gülü doğdu makur o bahara değil toprağa benzemişti duru, üretken ve puslu ama bir yanı hep bahardı nerde akşam orda sabah şen kahahalardı hep özlemini çektiği sonra birgün kalbi düştü başka bir yaban gülüne gün doğuyordu ardında yaprakları alev alev bu neydi Allah'ım bakmaya kıyamadığım uçuşuyordu bülbüller çimenler eteğini süslüyordu gülün gök örtüydü üstünde başka anlamı yok bahar gitmeye karar verdi topladı pılını pırtını hınzır kız o mekanlara sığamazdı bahardı çünkü adı gül günlerce ağladı yalvardı anacığına gidersen şimdi gidersen sen oda gider solar ben solmuşum umrumdamı görememek onu sarınmışken kan kırmızısı yapraklarına gün doğamazsa ardından her sabah kim fısıldayacak kulağıma yaşıyorsun yaşamak bu tutamazsanda dokunamasanda yaşıyorsun gitti bahar soldu gül artık ne gün doğuyordu gülün ardından ne gül doğuyordu yüreğine gülün; ama kuru yaprakları topladı küçük kız bahar ve iki gülünde yapraklarını aynı cam kaba ve hergün gün doğdu güllerin üstüne bahardaki gibi yaşadığını öğreten...