Unuttum Kimler Gitmişti Benden...

Ölümle tanışmamız geç değil, çok erken oldu. Önce bebekliğimi öldürdüm; yürüyüp, konuşmaya başlayınca. Sonra çocukluğum öldü, gençliğe adım atınca. Sonra her anım "geçmiş" adıyla ölmeye başladı. Hatıralar arada gelip, zorlayıp gittiler. Çoğunu unutarak öldürdüm. Ne aşklar vardı yüreğimde. "Asla unutamam" dediğim isimler kazılıydı belleğimde. Hepsini unuttum. Şimdi yazmaya kalksam yoklar. Hayal meyal hatıralar da artık can çekişiyor. Nice şairler öldü, ben büyürken. Nice şarkılar eskidi, yüzkez dinlerken, şimdi dinlemeye tahammülüm yok. Şiirler can verdi ellerimde. Nice kelimeler nefretim diye geçti defterlerime. Ve ölüm kimleri, neleri alıp götürdü benden. Gidenleri anamıyorum bile. Birçok yaşanmışlığım ölü toprağın altında bekliyor. Birgün gelip onlara katılacağım anın çetelesi ellerinde, çentik atıyorlar her anı ömrüme. Ve bir ben kalmışım, gidişi hep ertelenen- hep erteletilen. Gidenler her an gideceğimi fısıldayıp gidiyor . Vakit tamam olunca, kimin hatırasına ekleyecek beni ecel. Kimbilir.