Canların Belası

Ağlayan gecelerin her nefesinde bir ses Der ki; Sabahlar neden hasta doğar üstüme Neden cinnetler böyle sarı benizli olur Neden çıksın dediğim can çıkmıyor inatla Der ki; Sabahlar ile sabırlarım asıldı Neden sesime gelmez, uzaktan bakar herkes Hüzün köleleridir yalnızlığa aşıklar Önlerinde ölürler gece yüzlü camların Ağlamak da neymiş ki! Zaten gözler kupkuru Şefkat bekleyen aklar; Her dem ölüme mahkûm Dilenmeye utanır okşayacak elleri Sararken ruhlarını zehirli sarmaşıklar Gözlerime değdikçe canların yalnızlığı Duvardan ayna düşer sessizliğimden çığlık Sıla diye gurbete hele düşmüşse bir can Her geçen otobüse, hesap sorarım bir bir Hani bunun sılası umudu nerde diye Ellerimde can verir gecenin kansızlığı Yüreğinde dursa da binbir umut ile düş Yalnızlar hep yalnızdır, yalnızlık ise hazin Hangi renge boyasa mevsimlerin rengini Hüzün sarıya çalar, ölüm ise siyaha Ey canların belası, ey tükenmeyen illet Yetmez mi bunca cefa. Yeter! Yakalardan düş