غزل شمارهٔ ۱۰۲

تا دست ها کمر نکنی بر میان دوست بوسی به کام دل ندهی بر دهان دوست دانی حیات کشته شمشیر عشق چیست سیبی گزیدن از رخ چون بوستان دوست بر ماجرای خسرو و شیرین قلم کشید شوری که در میان من است و میان دوست خصمی که تیر کافرش اندر غزا نکشت خونش بریخت ابروی همچون کمان دوست دل رفت و دیده خون شد و جان ضعیف ماند وآن هم برای آن که کنم جان فشان دوست روزی به پای مرکب تازی درافتمش گر کبر و ناز باز نپیچد عنان دوست هیهات کام من که برآید در این طلب این بس که نام من برود بر زبان دوست چون جان سپردنیست به هر صورتی که هست در کوی عشق خوش تر و بر آستان دوست با خویشتن همی برم این شوق تا به خاک وز خاک سر برآرم و پرسم نشان دوست فریاد مردمان همه از دست دشمن است فریاد سعدی از دل نامهربان دوست