غزل شمارهٔ ۱۴۸

چو نیست راه برون آمدن ز میدانت ضرورتست چو گوی احتمال چوگانت به راستی که نخواهم بریدن از تو امید به دوستی که نخواهم شکست پیمانت گرم هلاک پسندی ورم بقا بخشی به هر چه حکم کنی نافذست فرمانت اگر تو عید همایون به عهد بازآیی بخیلم ار نکنم خویشتن به قربانت مه دوهفته ندارد فروغ چندانی که آفتاب که می تابد از گریبانت اگر نه سرو که طوبی برآمدی در باغ خجل شدی چو بدیدی قد خرامانت نظر به روی تو صاحبدلی نیندازد که بی دلش نکند چشم های فتانت غلام همت شنگولیان و رندانم نه زاهدان که نظر می کنند پنهانت بیا و گر همه بد کرده ای که نیکت باد دعای نیکان از چشم بد نگهبانت به خاک پات که گر سر فدا کند سعدی مقصرست هنوز از ادای احسانت