غزل شمارهٔ ۱۴۸ - مقام انسانی

خلوتم چراغان کن ای چراغ روحانی ای ز چشمه نوشت چشم و دل چراغانی سرفرازی جاوید در کلاه درویشی است تا فرو نیارد کس سر به تاج سلطانی تا به کوی میخانه ایستاده ام دربان همتم نمی گیرد شاه را به دربانی بال همت و عشقم خود به بام عرش افشان تا فرشته رشک آرد بر مقام انسانی غیر شربت توفیق ای حکیم دانشمند نسخه ای به قانون نیست در شفای نادانی تا کران این بازار نقد جان به کف رفتم شادیش گران دیدم اندهش به ارزانی هر خرابه خود قصریست یادگار صد خاقان چون مداینش بشنو خطبه های خاقانی عقده سرشک ای گل باز کن چو بارانم چند گو بگیرد دل در هوای بارانی از غبار امکانت چشمه بقا زاید گر به اشک شوق ای دل این غبار بنشانی برشدن ز چاه شب از چراغ ماه آموز تا به خنده در آفاق گل به دامن افشانی شمع اشکبارم داد در شب جدایی یاد با زبان خاموشی شیوه خداخوانی از حصار گردونم شب دریچه ای بگشا گو رسد به خرگاهت ناله های زندانی گله اش به پیرامن زهره ام چراند چشم چند گو در این مرتع نی زنی و چوپانی ساحل نجاتی هست ای غریق دریا دل تا خراج بستانی زین خلیج طوفانی وقت خواجه ما خوش کز نوای جاویدش نغمه ساز توحید است ارغنون عرفانی روی مسند حافظ شهریار بی مایه تا کجا بینجامد انحطاط ایرانی