غزل شمارهٔ ۲۳

نه هرچه جانورند آدمیتی دارند بس آدمی که در این ملک نقش دیوارند سیاه سیم زراندوده چون به بوته برند خلاف آن به درآید که خلق پندارند کسان به چشم تو بی قیمت اند و کوچک قدر که پیش اهل بصیرت بزرگ مقدارند برادران لحد را زبان گفتن نیست تو گوش باش که با اهل دل به گفتارند که زینهار به کشی و ناز بر سر خاک مرو که همچو تو در زیر خاک بسیارند به خواب و لذت و شهوت گذاشتند حیات کنون که زیر زمین خفته اند بیدارند که التفات کند عذر کاین زمان گویند کجا به خوشه رسد تخم کاین زمان کارند هزار جان گرامی فدای اهل نظر که مال و منصب دنیا به هیچ نشمارند که را نمی کند این پنج روزه دولت و ملک که بگذرند و به ابنای دهر بگذارند طمع مدار ز دنیا سر هوا و هوس که پر شود مگرش خاک بر سر انبارند دعای بد نکنم بر بدان که مسکینان به دست خوی بد خویشتن گرفتارند به جان زنده دلان سعدیا که ملک وجود نیرزد آن که وجودی ز خود بیازارند