غزل شمارهٔ ۲۷

بسیار سالها به سر خاک ما رود کاین آب چشمه آید و باد صبا رود این پنج روزه مهلت ایام آدمی بر خاک دیگران به تکبر چرا رود ای دوست بر جنازه دشمن چو بگذری شادی مکن که با تو همین ماجرا رود دامن کشان که می رود امروز بر زمین فردا غبار کالبدش در هوا رود خاکت در استخوان رود ای نفس شوخ چشم مانند سرمه دان که در او توتیا رود دنیا حریف سفله و معشوق بی وفاست چون می رود هر آینه بگذار تا رود این است حال تن که تو بینی به زیر خاک تا جان نازنین که بر آید کجا رود بر سایبان حسن عمل اعتماد نیست سعدی مگر به سایه لطف خدا رود یارب مگیر بنده مسکین و دست گیر کز تو کرم برآید و بر ما خطا رود