غزل شمارهٔ ۲۷۴

چه سرو است آن که بالا می نماید عنان از دست دل ها می رباید که زاد این صورت منظور محبوب از این صورت ندانم تا چه زاید اگر صد نوبتش چون قرص خورشید ببینم آب در چشم من آید کس اندر عهد ما مانند وی نیست ولی ترسم به عهد ما نپاید فراغت زان طرف چندان که خواهی وزین جانب محبت می فزاید حدیث عشق جانان گفتنی نیست و گر گویی کسی هم درد باید درازای شب از ناخفتگان پرس که خواب آلوده را کوته نماید مرا پای گریز از دست او نیست اگر می بنددم ور می گشاید رها کن تا بیفتد ناتوانی که با سرپنجگان زور آزماید نشاید خون سعدی بی سبب ریخت ولیکن چون مراد اوست شاید