غزل شمارهٔ ۲۹۴

آمد گه آن که بوی گلزار منسوخ کند گلاب عطار خواب از سر خفتگان به در برد بیداری بلبلان اسحار ما کلبه زهد برگرفتیم سجاده که می برد به خمار یک رنگ شویم تا نباشد این خرقه سترپوش زنار برخیز که چشم های مستت خفته ست و هزار فتنه بیدار وقتی صنمی دلی ربودی تو خلق ربوده ای به یک بار یا خاطر خویشتن به ما ده یا خاطر ما ز دست بگذار نه راه شدن نه روی بودن معشوقه ملول و ما گرفتار هم زخم تو به چو می خورم زخم هم بار تو به چو می کشم بار من پیش نهاده ام که در خون برگردم و برنگردم از یار گر دنیی و آخرت بیاری کاین هر دو بگیر و دوست بگذار ما یوسف خود نمی فروشیم تو سیم سیاه خود نگه دار