غزل شمارهٔ ۳۲۰

یاری به دست کن که به امید راحتش واجب کند که صبر کنی بر جراحتش ما را که ره دهد به سراپرده وصال ای باد صبح دم خبری ده ز ساحتش باران چون ستاره ام از دیدگان بریخت رویی که صبح خیره شود در صباحتش هر گه که گویم این دل ریشم درست شد بر وی پراکند نمکی از ملاحتش هرچ آن قبیح تر بکند یار دوست روی داند که چشم دوست نبیند قباحتش بیچاره ای که صورت رویت خیال بست بی دیدنت خیال مبند استراحتش با چشم نیم خواب تو خشم آیدم همی از چشم های نرگس و چندان وقاحتش رفتار شاهد و لب خندان و روی خوب چون آدمی طمع نکند در سماحتش سعدی که داد وصف همه نیکوان به داد عاجز بماند در تو زبان فصاحتش