غزل شمارهٔ ۳۲۳
С Саади
0
Altın Yaprak
هر که نازک بود تن یارش
گو دل نازنین نگه دارش
عاشق گل دروغ می گوید
که تحمل نمی کند خارش
نیکخواها در آتشم بگذار
وین نصیحت مکن که بگذارش
کاش با دل هزار جان بودی
تا فدا کردمی به دیدارش
عاشق صادق از ملامت دوست
گر برنجد به دوست مشمارش
کس به آرام جان ما نرسد
که نه اول به جان رسد کارش
خانه یار سنگدل این است
هر که سر می زند به دیوارش
خون ما خود محل آن دارد
که بود پیش دوست مقدارش
سعدیا گر به جان خطاب کند
ترک جان گوی و دل به دست آرش
Bu şiiri puanla
Henüz puan verilmemiş