غزل شمارهٔ ۳۲۳

دست حسنت پنجه خورشید تابان می برد ترک چشمت تاخت بر ملک سلیمان می برد خوش قماری بیش ازین نبود که در اقلیم حسن هرکه می بازد دلی آن چشم فتان می برد هر تنک ظرفی که نقد صبر او کم می شود بدگمانی پی به آن زلف پریشان می برد ز مغیلان بخت پاانداز سامان می کند هرگهم شور جنون سوی بیابان می برد ای که آب خضر را با می برابر می کنی کی غمی از خاطر خود آب حیوان می برد می شمارد داخل رزقش سپهر خرده بین گر کس انگشت ندامت را به دندان می برد دست ما از کار گر افتاد پر بیکار نیست تحفه چاک گریبان را به دامان می برد سالک راه فنا را می گذارد رشک شمع کو به یک شب راه هستی را به پایان می برد بر ندارد کس شهیدان را ز قربانگاه عشق کشته را سیلاب خون اینجا ز میدان می برد چون طمع غالب شود از جای برخیزد کلیم نیک و بد را حرص چون سیلاب یکسان می برد