غزل شمارهٔ ۳۳۵

یکی را دست حسرت بر بناگوش یکی با آن که می خواهد در آغوش نداند دوش بر دوش حریفان که تنهامانده چون خفت از غمش دوش نکوگویان نصیحت می کنندم ز من فریاد می آید که خاموش ز بانگ رود و آوای سرودم دگر جای نصیحت نیست در گوش مرا گویند چشم از وی بپوشان ورا گو برقعی بر خویشتن پوش نشانی زان پری تا در خیال است نیاید هرگز این دیوانه با هوش نمی شاید گرفتن چشمه چشم که دریای درون می آورد جوش بیا تا هر چه هست از دست محبوب بیاشامیم اگر زهر است اگر نوش مرا در خاک راه دوست بگذار برو گو دشمن اندر خون من کوش نه یاری سست پیمان است سعدی که در سختی کند یاری فراموش