غزل شمارهٔ ۳۳۴

قیامت باشد آن قامت در آغوش شراب سلسبیل از چشمه نوش غلام کیست آن لعبت که ما را غلام خویش کرد و حلقه در گوش پری پیکر بتی کز سحر چشمش نیامد خواب در چشمان من دوش نه هر وقتم به یاد خاطر آید که خود هرگز نمی گردد فراموش حلالش باد اگر خونم بریزد که سر در پای او خوش تر که بر دوش نصیحت گوی ما عقلی ندارد برو گو در صلاح خویشتن کوش دهل زیر گلیم از خلق پنهان نشاید کرد و آتش زیر سرپوش بیا ای دوست ور دشمن ببیند چه خواهد کرد گو می بین و می جوش تو از ما فارغ و ما با تو همراه ز ما فریاد می آید تو خاموش حدیث حسن خویش از دیگری پرس که سعدی در تو حیران است و مدهوش