غزل شمارهٔ ۳۳۸

دلی که دید که غایب شده ست از این درویش گرفته از سر مستی و عاشقی سر خویش به دست آن که فتاده ست اگر مسلمان است مگر حلال ندارد مظالم درویش دل شکسته مروت بود که بازدهند که باز می دهد این دردمند را دل ریش مه دوهفته اسیرش گرفت و بند نهاد دو هفته رفت که از وی خبر نیامد بیش رمیده ای که نه از خویشتن خبر دارد نه از ملامت بیگانه و نصیحت خویش به شادکامی دشمن کسی سزاوار است که نشنود سخن دوستان نیک اندیش کنون به سختی و آسانیش بباید ساخت که در طبیعت زنبور نوش باشد و نیش دگر به یار جفاکار دل منه سعدی نمی دهیم و به شوخی همی برند از پیش