غزل شمارهٔ ۳۴۶

مرا رسد که برآرم هزار ناله چو بلبل که احتمال ندارم ز دوستان ورقی گل خبر برید به بلبل که عهد می شکند گل تو نیز اگر بتوانی ببند بار تحول أما أخالص ودی ألم أراعک جهدی فکیف تنقض عهدی و فیم تهجرنی قل اگر چه مالک رقی و پادشاه به حقی همت حلال نباشد ز خون بنده تغافل من المبلغ عنی إلیٰ معذب قلبی إذا جرحت فؤادی بسیف لحظک فاقتل تو آن کمند نداری که من خلاص بیابم اسیر ماندم و درمان تحمل است و تذلل لأوضحن بسری و لو تهتک ستری إذا الأحبة ترضیٰ دع اللوایم تعذل وفا و عهد مودت میان اهل ارادت نه چون بقای شکوفه ست و عشقبازی بلبل تمیل بین یدینا و لا تمیل إلینا لقد شددت علینا إلام تعقد فاحلل مرا که چشم ارادت به روی و موی تو باشد دلیل صدق نباشد نظر به لاله و سنبل فتات شعرک مسک إن اتخذت عبیرا و حشو ثوبک ورد و طیب فیک قرنفل تو خود تأمل سعدی نمی کنی که ببینی که هیچ بار ندیدت که سیر شد ز تأمل