غزل شمارهٔ ۳۴۵

گرم بازآمدی محبوب سیم اندام سنگین دل گل از خارم برآوردی و خار از پا و پا از گل ایا باد سحرگاهی گر این شب روز می خواهی از آن خورشید خرگاهی برافکن دامن محمل گر او سرپنجه بگشاید که عاشق می کشم شاید هزارش صید پیش آید به خون خویش مستعجل گروهی هم نشین من خلاف عقل و دین من بگیرند آستین من که دست از دامنش بگسل ملامت گوی عاشق را چه گوید مردم دانا که حال غرقه در دریا نداند خفته بر ساحل به خونم گر بیالاید دو دست نازنین شاید نه قتلم خوش همی آید که دست و پنجه قاتل اگر عاقل بود داند که مجنون صبر نتواند شتر جایی بخواباند که لیلی را بود منزل ز عقل اندیشه ها زاید که مردم را بفرساید گرت آسودگی باید برو عاشق شو ای عاقل مرا تا پای می پوید طریق وصل می جوید بهل تا عقل می گوید زهی سودای بی حاصل عجایب نقش ها بینی خلاف رومی و چینی اگر با دوست بنشینی ز دنیا و آخرت غافل در این معنی سخن باید که جز سعدی نیآراید که هرچ از جان برون آید نشیند لاجرم بر دل