غزل شمارهٔ ۳۵

هر که با یار آشنا شد گو ز خود بیگانه باش تکیه بر هستی مکن در نیستی مردانه باش کی بود جای ملک در خانه صورت پرست رو چو صورت محو کردی با ملک همخانه باش پاک چشمان را ز روی خوب دیدن منع نیست سجده کایزد را بود گو سجده گه بتخانه باش گر مرید صورتی در صومعه زنار بند ور مرایی نیستی در میکده فرزانه باش خانه آبادان درون باید نه بیرون پر نگار مرد عارف اندرون را گو برون دیوانه باش عاشقی بر خویشتن چون پیله گرد خویش تن ور نه بر خود عاشقی جانباز چون پروانه باش سعدیا قدری ندارد طمطراق خواجگی چون گهر در سنگ زی چون گنج در ویرانه باش