غزل شمارهٔ ۳۶

گر مرا دنیا نباشد خاکدانی گو مباش باز عالی همتم زاغ آشیانی گو مباش بز نی ام در آخور قسمت گیاهی گو مرو سگ نی ام بر خوانچه رزق استخوانی گو مباش گر همه کامم برآید نیم نانی خورده گیر ور جهان بر من سرآید نیم جانی گو مباش من سگ اصحاب کهفم بر در مردان مقیم گرد هر در می نگردم استخوانی گو مباش چون طمع یک سو نهادم پایمردی گو مخیز چون زبان اندر کشیدم ترجمانی گو مباش وه که آتش در جهان زد عشق شورانگیز من چون من اندر آتش افتادم جهانی گو مباش در معنی منتظم در ریسمان صورت است نی چو سوزن تنگ چشمم ریسمانی گو مباش در بن دیوار درویشی چو خوابت می برد سر بنه بر بام دولت نردبانی گو مباش گر به دوزخ در بمانم خاکساری گو بسوز ور بهشت اندر نیابم بوستانی گو مباش من چی ام در باغ ریحان خشک برگی گو بریز من کی ام در باغ سلطان پاسبانی گو مباش سعدیا درگاه عزت را چه می باید سجود گرد خاک آلوده ای بر آستانی گو مباش