غزل شمارهٔ ۴۳

اگر مراد تو ای دوست بی مرادی ماست مراد خویش دگرباره من نخواهم خواست اگر قبول کنی ور برانی از بر خویش خلاف رای تو کردن خلاف مذهب ماست میان عیب و هنر پیش دوستان کریم تفاوتی نکند چون نظر به عین رضا ست عنایتی که تو را بود اگر مبدل شد خلل پذیر نباشد ارادتی که مراست مرا به هر چه کنی دل نخواهی آزردن که هر چه دوست پسندد به جای دوست روا ست اگر عداوت و جنگ است در میان عرب میان لیلی و مجنون محبت است و صفا ست هزار دشمنی افتد به قول بدگویان میان عاشق و معشوق دوستی برجاست غلام قامت آن لعبت قبا پوشم که در محبت رویش هزار جامه قباست نمی توانم بی او نشست یک ساعت چرا که از سر جان بر نمی توانم خاست جمال در نظر و شوق همچنان باقی گدا اگر همه عالم بدو دهند گدا ست مرا به عشق تو اندیشه از ملامت نیست و گر کنند ملامت نه بر من تنها ست هر آدمی که چنین شخص دل ستان بیند ضرورت است که گوید به سرو ماند راست به روی خوبان گفتی نظر خطا باشد خطا نباشد دیگر مگو چنین که خطاست خوش است با غم هجران دوست سعدی را که گرچه رنج به جان می رسد امید دوا ست بلا و زحمت امروز بر دل درویش از آن خوش است که امید رحمت فردا ست