غزل شمارهٔ ۴۳۲

ما دگر کس نگرفتیم به جای تو ندیم الله الله تو فراموش مکن عهد قدیم هر یک از دایره جمع به راهی رفتند ما بماندیم و خیال تو به یک جای مقیم باغبان گر نگشاید در درویش به باغ آخر از باغ بیاید بر درویش نسیم گر نسیم سحر از خلق تو بویی آرد جان فشانیم به سوغات نسیم تو نه سیم بوی محبوب که بر خاک احبا گذرد نه عجب دارم اگر زنده کند عظم رمیم ای به حسن تو صنم چشم فلک نادیده وی به مثل تو ولد مادر ایام عقیم حال درویش چنان است که خال تو سیاه جسم دل ریش چنان است که چشم تو سقیم چشم جادوی تو بی واسطه کحل کحیل طاق ابروی تو بی شایبه وسمه وسیم ای که دلداری اگر جان منت می باید چاره ای نیست در این مسأله الا تسلیم عشقبازی نه طریق حکما بود ولی چشم بیمار تو دل می برد از دست حکیم سعدیا عشق نیامیزد و عفت با هم چند پنهان کنی آواز دهل زیر گلیم