غزل شمارهٔ ۴۴۲
С Саади
0
Altın Yaprak
گر غصه روزگار گویم
بس قصه بی شمار گویم
یک عمر هزار سال باید
تا من یکی از هزار گویم
چشمم به زبان حال گوید
نی آن که به اختیار گویم
بر من دل انجمن بسوزد
گر درد فراق یار گویم
مرغان چمن فغان برآرند
گر فرقت نوبهار گویم
یاران صبوحیم کجایند
تا درد دل خمار گویم
کس نیست که دل سوی من آرد
تا غصه روزگار گویم
درد دل بی قرار سعدی
هم با دل بی قرار گویم
Bu şiiri puanla
Henüz puan verilmemiş