غزل شمارهٔ ۴۴۲

با یار بی وفا نتوان گفت حال خویش آن به که دم فرو کشم از قیل و قال خویش من شرح حال خویش ندانم که چیست خود زیرا که یک دمم نگذارد به حال خویش آنرا که هست طالع ازین کار گو بکوش ما را نبود بخت و گرفتیم فال خویش ای دل نگفتمت که مخواه از لبش مراد دیدی که چون شکسته شدی از سؤال خویش ای بی وفا ز عشق منت گر خبر شود دانم که شرمسار شوی از فعال خویش چندان مرو که من به تامل ز راه فکر نقش تو استوار کنم در خیال خویش جد ترا اگر ز جمالت خبر شود ای بس درودها که فرستد به آل خویش ما را به خویش خوان و بر خویش بارده باشد که بعد ازین برهیم از ضلال خویش ای اوحدی مقیم سر کوی یار باش گر در سرای دوست نیابی مجال خویش