غزل شمارهٔ ۵۵۳

سرو بستانی تو یا مه یا پری یا ملک یا دفتر صورتگری رفتنی داری و سحری می کنی کاندر آن عاجز بماند سامری هر که یک بارش گذشتی در نظر در دلش صد بار دیگر بگذری می روی و اندر پیت دل می رود باز می آیی و جان می پروری گر تو شاهد با میان آیی چو شمع مبلغی پروانه ها گرد آوری چند خواهی روی پنهان داشتن پرده می پوشی و بر ما می دری روزی آخر در میان مردم آی تا ببیند هر که می بیند پری آفتاب از منظر افتد در رواق چون تو را بیند بدین خوش منظری جان و خاطر با تو دارم روز و شب نقش بر دل نام بر انگشتری سعدی از گرمی بخواهد سوختن بس که تو شیرینی از حد می بری