غزل شمارهٔ ۵۵۶

گر کنم در سر وفات سری سهل باشد زیان مختصری ای که قصد هلاک من داری صبر کن تا ببینمت نظری نه حرام است در رخ تو نظر که حرام است چشم بر دگری دوست دارم که خاک پات شوم تا مگر بر سرم کنی گذری متحیر نه در جمال توام عقل دارم به قدر خود قدری حیرتم در صفات بی چون است کاین کمال آفرید در بشری ببری هوش و طاقت زن و مرد گر تردد کنی به بام و دری حق به دست رقیب ناهموار پیش خصم ایستاده چون سپری زان که آیینه ای بدین خوبی حیف باشد به دست بی بصری آه سعدی اثر کند در کوه نکند در تو سنگ دل اثری سنگ را سخت گفتمی همه عمر تا بدیدم ز سنگ سخت تری