غزل شمارهٔ ۵۷۳

تو در کمند نیفتاده ای و معذوری از آن به قوت بازوی خویش مغروری گر آن که خرمن من سوخت با تو پردازد میسرت نشود عاشقی و مستوری بهشت روی من آن لعبت پری رخسار که در بهشت نباشد به لطف او حوری به گریه گفتمش ای سرو قد سیم اندام اگر چه سرو نباشد بر او گل سوری درشت خویی و بدعهدی از تو نپسندند که خوب منظری و دل فریب منظوری تو در میان خلایق به چشم اهل نظر چنان که در شب تاریک پاره نوری اگر به حسن تو باشد طبیب در آفاق کس از خدای نخواهد شفای رنجوری ز کبر و ناز چنان می کنی به مردم چشم که بی شراب گمان می برد که مخموری من از تو دست نخواهم به بی وفایی داشت تو هر گناه که خواهی بکن که مغفوری ز چند گونه سخن رفت و در میان آمد حدیث عاشقی و مفلسی و مهجوری به خنده گفت که سعدی سخن دراز مکن میان تهی و فراوان سخن چو طنبوری چو سایه هیچ کس است آدمی که هیچش نیست مرا از این چه که چون آفتاب مشهوری