غزل شمارهٔ ۵۷۸

تو خود به صحبت امثال ما نپردازی نظر به حال پریشان ما نیندازی وصال ما و شما دیر متفق گردد که من اسیر نیازم تو صاحب نازی کجا به صید ملخ همتت فرو آید بدین صفت که تو باز بلندپروازی به راستی که نه هم بازی تو بودم من تو شوخ دیده مگس بین که می کند بازی ز دست ترک ختایی کسی جفا چندان نمی برد که من از دست ترک شیرازی و گر هلاک منت درخور است باکی نیست قتیل عشق شهید است و قاتلش غازی کدام سنگدل است آن که عیب ما گوید گر آفتاب ببینی چو موم بگدازی میسرت نشود سر عشق پوشیدن که عاقبت بکند رنگ روی غمازی چه جرم رفت که با ما سخن نمی گویی چه دشمنیست که با دوستان نمی سازی من از فراق تو بی چاره سیل می رانم مثال ابر بهار و تو خیل می تازی هنوز با همه بدعهدیت دعاگویم که گر به قهر برانی به لطف بنوازی تو همچو صاحب دیوان مکن که سعدی را به یک ره از نظر خویشتن بیندازی