غزل شمارهٔ ۶

ای یار ناگزیر که دل در هوای توست جان نیز اگر قبول کنی هم برای توست غوغای عارفان و تمنای عاشقان حرص بهشت نیست که شوق لقای توست گر تاج می دهی غرض ما قبول تو ور تیغ می زنی طلب ما رضای توست گر بنده می نوازی و گر بنده می کشی زجر و نواخت هر چه کنی رای رای توست گر در کمند کافر و گر در دهان شیر شادی به روزگار کسی کآشنای توست هر جا که روی زنده دلی بر زمین تو هر جا که دست غمزده ای بر دعای توست تنها نه من به قید تو درمانده ام اسیر کز هر طرف شکسته دلی مبتلای توست قومی هوای نعمت دنیا همی پزند قومی هوای عقبی و ما را هوای توست قوت روان شیفتگان التفات تو آرام جان زنده دلان مرحبای توست گر ما مقصریم تو بسیار رحمتی عذری که می رود به امید وفای توست شاید که در حساب نیاید گناه ما آنجا که فضل و رحمت بی منتهای توست کس را بقای دایم و عهد مقیم نیست جاوید پادشاهی و دایم بقای توست هر جا که پادشاهی و صدری و سروری موقوف آستان در کبریای توست سعدی ثنای تو نتواند به شرح گفت خاموشی از ثنای تو حد ثنای توست